Vlaams regeerakkoord 2009-2014: investeren in mobiliteit

Crisis? Besparingen? Het luik “mobiliteit” van het regeerakkoord staat bol van ambitieuze, en dus dure, doelstellingen. Vlaanderen geeft deze legislatuur geld uit aan nieuwe fietspaden, trams in elke provincie, het wegwerken van een aantal missing links, het wegwerken van de resterende gevaarlijke punten, beter onderhouden wegen, een multimodaal dynamisch verkeersmanagement, investeringen in waterwegen en havens, …

Vooral het inzetten op meer en betere fietspaden (respectievelijk door middel van het realiseren van het bovenlokaal functioneel fietsroutenetwerk en het invoeren van de fietstoets) en het onderschrijven van de Mobiliteitsvisie 2020 van De Lijn zijn bemoedigend. Over Stappers wordt eigenlijk niet gerept, maar die zijn natuurlijk incontournable.

 

Wat meer zorgen baart is het profileren van Vlaanderen als logistieke draaischijf van Europa. Onze centrale ligging en het dichte wegennet zijn belangrijke troeven, maar daar ondervinden we ook de nadelen van: de toenemende verkeersdrukte vertegenwoordigt een grote economische kost (file) en een groeiend aandeel van verkeersemissies in de luchtvervuiling.

“Slimme, duurzame en hoogwaardige logistieke activiteiten met hoge toegevoegde waarde” door vlotter wegverkeer zuigen ook doorgaand wegtransport aan zonder toegevoegde waarde, maar met aanzienlijke mobiliteits- en milieu-impact.

 

Gelukkig is er een oplossing om deze ambitieuze doelstellingen (gedeeltelijk) te financieren en in één klap het overbodig verkeer van onze wegen te weren: de kilometerheffing. Vlaanderen streeft naar 2013 om een kilometerheffing voor vrachtwagens in te voeren, maar wil best wachten wanneer de andere gewesten er niet klaar voor zouden zijn.

Voor personenwagens is een pilootproject tijdens deze legislatuur voldoende. De Vlaamse Regering rekent er ongetwijfeld op dat de Vlaming tegen 2014 massaal aan het stappen, trappen of sporen is en dan hoeft een slimme kilometerheffing helemaal niet meer.

 

Nieuwe hoeksteen zijn de snellere en vlottere procedures, in tegenstelling tot voorgaande legislaturen kunnen er zo meer projecten gerealiseerd worden (denk maar aan alle fietspadprojecten die enkel nog wachten op een onteigening). Inspraak zou gegarandeerd worden door alle betrokkenen al vanaf de verkenningsfase actief te betrekken.

 

Sowieso zullen er toch een aantal keuzes gemaakt moeten worden in deze legislatuur. Waarop Vlaanderen die keuzes zal baseren voorziet het regeerakkoord: “Het prioriteren van nieuwe grote infrastructuurprojecten wordt gebaseerd op een objectieve behoefteanalyse en een maatschappelijke kosten-batenanalyse, waarbij ook met het nul-alternatief rekening wordt gehouden”.Al lijkt er toch veel aandacht besteed te worden aan “quick wins”. Een voorbeeld daarvan zijn de 6 geselecteerde missing links. De Noordzuidverbinding Geel-Kasterlee N19 was oorspronkelijk geen missing link, maar wordt sneller uitgevoerd dan bijvoorbeeld het omvormen van de N49 Westkapelle-Zelzate tot autosnelweg. Toch kreeg studiebureau TV3V de opdracht ad hoc oplossingen te vinden om de verkeersonveiligheid op de gelijkvloerse kruispunten langs de N49 in te perken. Het zou interessant zijn om de lijst met missing links eens te gaan “prioriteren”, op basis van impact op mobiliteit, verkeersveiligheid, milieu en natuurlijk rekening houdend met het nul-alternatief.

Dit regeerakkoord bekrachtigt resoluut het begrip duurzaamheid (het begrip komt 102 keer voor in het regeerakkoord 2009-2014, in het regeerakkoord 2004-2009 was dat slechts 22 keer).

Het is duidelijk dat deze legislatuur de weg plaveit met goede voornemens, nu enkel nog de juiste richting kiezen. Daarvoor is het uitkijken naar de invulling van het mobiliteitsdecreet en afwachten wat het nieuwe Mobiliteitsplan Vlaanderen zal opleveren.