Anders betalen voor automobiliteit: systemen op een rijtje

Kilometerheffing, nationale of transnationale systemen (vb.: Lkw-Maut de kilometerheffing voor vrachtwagens in Duitsland): een variabel bedrag per kilometer, afhankelijk van plaats, tijd en voertuig, voor elk voertuig.

Rekeningrijden: gebruikers van een weg betalen een vast bedrag per passage langs een registratiepunt. Het verschil met de kilometerheffing is dat men bij het rekeningrijden enkel moet betalen bij het gebruiken van een bepaald deel van de weg, terwijl het bij de kilometerheffing gaat om het hele wegennetwerk.

Tolheffing of de corridor aanpak (vb.: péage op Franse autosnelwegen, Liefkenshoektoltunnel): betalen om bepaalde infrastructuur (weg of kunstwerk) te gebruiken.

Cordonheffing, zonetol of stedelijke tolheffing (vb.: congestion charge London en Stadstol in Milaan, Rome, Stockholm en Singapore). Dit systeem verplicht chauffeurs te betalen voor de toegang tot een bepaald gebied, meestal hanteert men dit in stedelijke gebieden. Vaak wil men hiermee verkeerscongestie in de stad vermijden en mensen aanzetten om te stad te bezoeken met het openbaar vervoer.

Gedifferentieerde accijnzen: variabele accijnzen op de brandstoffen die je tankt. Men gaat er hier van uit dat verschillende soorten brandstoffen leiden tot andere hoeveelheid uitstoot van CO2 waardoor men via dit systeem de accijnzen aanpast aan de graad van vervuiling. Op die manier kan men bijvoorbeeld diesel duurder maken om alternatieve brandstoffen zoals LPG aantrekkelijker te maken. Nadelig in dit systeem is, dat als je de brandstofprijzen duurder maakt, de mensen de grens over zullen gaan om daar goedkoper te tanken. Je kan dit systeem natuurlijk ook anders bekijken en alternatieve brandstoffen gewoon goedkoper maken.

Terug